تفسير : تمدن درخشانى كه بر اثر كفران بر باد رفت ! بعد از بيان نعمتهاى مهمى كه خداوند به داود و سليمان ارزانى داشت ، و قيام اين دو پيامبر به وظيفه شكرگزارى ، سخن از قوم ديگرى به ميان مىآورد كه در نقطه مقابل آنها قرار داشتند ، و شايد در همان زمان و يا كمى بعد از آن مىزيستند ، قومى بودند كه خدا انواع نعمتها را به آنها بخشيد ، ولى راه كفران را در پيش گرفتند ، و خدا نعمتهاى خود را از آنها سلب كرد ، و چنان پراكنده و در بدر شدند كه ماجراى زندگى آنها درس عبرتى براى جهانيان شد و آنها « قوم سبا » بودند . قرآن مجيد سرگذشت عبرتانگيز آنها را ضمن پنج آيه بيان كرده ، و به قسمت مهمى از جزئيات و خصوصيات زندگى آنها در همين پنج آيه مختصر اشاره كرده است : نخست مىگويد : « براى قوم سبا در محل سكونتشان نشانه اى از قدرت الهى بود » ( * ( لَقَدْ كانَ لِسَبَإٍ فِي مَسْكَنِهِمْ آيَةٌ ) * ) . به طورى كه خواهيم ديد اين آيت بزرگ الهى از اينجا سرچشمه مىگرفت كه قوم سبا با استفاده از شرائط خاص مكانى و چگونگى كوه‌هاى اطراف آن منطقه و هوش سرشار خدا داد ، توانستند سيلابهايى را كه جز ويرانى نتيجه اى نداشت ، در پشت سدى نيرومند متمركز كنند ، و به وسيله آن كشورى بسيار آباد بسازند ، چه آيت بزرگى كه عامل ويرانى تبديل به مهمترين عامل عمران گردد ؟ در اينكه « سبا » ( بر وزن سبد ) نام كيست ؟ و چيست ؟ در ميان مورخان گفتگوست ولى معروف اين است كه « سبا » نام پدر اعراب « يمن » است ، و طبق روايتى كه از پيامبر گرامى اسلام ص نقل شده مردى بود بنام « سبا » كه ده فرزند از او متولد شد ، و از هر كدام از آنها قبيله اى از قبائل عرب در آن سامان